Prompting als leiderschapstraining

Wel weer bij een nieuwe korte aflevering van AIToday Live, mijn naam Joop Snijder. En vandaag neem ik je mee in een artikel dat precies raakte aan waar ik al langer over nadenkt. Het ging namelijk over prompt engineering. Nu heb je hier natuurlijk al heel veel over gehoord, maar nu ga ik je iets vertellen niet over die technische kanten van, maar het gaat over communicatie en communicatie in combinatie met leiderschap. Want de stelling was namelijk simpel: hoe beter je wordt in het aansturen van AI, hoe beter je wordt in het aansturen van mensen. En ik geloof daarop recht in. Sterker nog, ik denk dat het nog een stap verder gaat. Wij prompting kun je nog bijsturen in het gesprek. Maar bij AI-agents. Daar geef je werkinstructies die keer op keer worden uitgevoerd zonder dat jij daarbij zit. Dat is dan toch wel de ultieme oefening in leiderschap. Maar goed, laat ik bij het begin beginnen. Ik las een artikel van Madison Fugard, een productmanager in de gezondheidszorg. En zij luisterde dan weer naar een podcast met Wes Kao als gast. K.O. stelde dat communicatie oefening vereist. Niet alleen bij die ene presentatie voor het bestuur, maar ook bij elk slackbericht, elke e-mail, elk projectvoorstel. Het zijn eigenlijk kleine momenten die oefenmomenten geven. En aan het eind van die podcastaflevering ging het over promptengineering. Het idee was dat sterke communicatieve vaardigheden helpen betere prompts te schrijven. Dat is natuurlijk ook zo. Maar viel het brein maak hier een salto. Want zij ervoer het omgekeerde. Prompting hielp haar een betere communicator te worden. En niet omdat AI voor haar schreef, maar omdat het een laagdrempelige, frequente oefenomgeving bood voor een van de belangrijkste vaardigheden in leiderschap lijden met helderheid. Dat herken ik. Want bij het bouwen van mijn eigen agents merk je precies hetzelfde. Elke keer dat een agent iets anders doet dan ik bedoelde, vraag ik me dan af. Je lag het aan de techniek of lag het aan mijn instructie. En eerlijk gezegd is het antwoord bijna altijd mijn instructie. We behandelen communicatie vaak als iets dat je gewoon kan, alsof het een aangeboren talent is. Maar communicatie is niet altijd een talent. Het is een vaardigheid vaardigheid moet je op oefenen. En het mooie is dat deze productmanager. Zij beschrijft prompting als een soort sportschool voor communicatie. Elke keer dat je een prompt schrijft, oefen je dezelfde vaardigheden die je nodig hebt als leider. Context schetsen, doelen helden maken, aannames expliciet benoemen kort en bondig blijven. Hier wordt het dan interessant. Want je krijgt nu directe feedback. En niet in de vorm van kritiek van een collega, maar in de vorm van een output die wel of niet doet wat je bedoelde. En de AI ligt niet over of je instructie duidelijk was. Als de output niet klopt, weet je dat je prompt niet klopte. In onze aflevering over Chain Draft bespraken we hoe je met vijf extra woorden in je prompt 90% minder tokens kunt gebruiken bij gelijke nauwkeurigheid. En dat klinkt als een technisch trucje. Maar wat er eigenlijk gebeurt, is dat je leert om preciezer te communiceren. Minder ruis, meer focus. Je kan stellen, wat AI doet is genadeloos eerlijk in dit geval. Dus als je een vage opdracht geeft, krijg je een vaag antwoord. Als je aannames niet expliciet maakt, vult de AI, de agent of ChatGPT. Vaak verkeerd. Dit is precies wat er ook gebeurt bij menselijke communicatie. Alleen zijn mensen beleefd genoeg om te doen alsof ze je begrepen. Nu is er een recent onderzoek van het National Bureau of Economic Research dat dit bevestigt. Onderzoekers vonden een correlatie: een hele sterke correlatie tussen de vaardigheid om AI aan te sturen en de vaardigheid om mensen aan te sturen. En de verklaring beide hangen af van wat zij noemen structure creating ability. Het vermogen om structuur te scheppen in chaos. Dus duidelijkheid te brengen waar vaagheid heerst. De eerdere aflevering AI maakt me sneller, kritisch denken maakt me beter, besprak ik al hoe AI je kan verleiden tot snelheid zonder reflectie. Compting draait het om. Dwingt je om eerst na te denken voordat je begint. Wat weet ik eigenlijk voor wie is dit? Wat is de context? Er is zelfs een militair concept dat hier best wel heel goed bij past commanders intent. In plaats van dat soldaten te vertellen welke stappen ze moeten zetten, beschrijf je het gewenste eindresultaat en de randvoorwaarden. Dus soldaat bepaalt zelf hoe daar te komen. Goede agents werken precies zo. Dus je beschrijft de context, het doel en de grenzen. Je beschrijft niet elke stap. Want als je dat doet, dan maak je juist die agent inefficiënt. En je maakt jezelf onmisbaar op de verkeerde manier. Hetzelfde geldt voor teams. Als je mensen in micro managed, creëer je dus ook die afhankelijkheid. En als je intentbase leidt, creëer je juist eigenaarschap. Dus prompting of het aansturen van AI agents dwingt je om dat te doen. Maar goed, prompting is eigenlijk nog het makkelijke deel. Want bij een prompt kun je bijsturen. Je ziet de output, pas je vragen aan, probeer het opnieuw, het is een dialoog. Maar bij AI agents werkt het anders. Daar geef je de werkinstructies die herhaalderlijk worden uitgevoerd zonder dat je erbij zit, zonder dat je elke keer kunt corrigeren. Dat komt er wel veel dichter bij echt leiderschap. Denk er eens over na. Als je een medewerker instrueert voor een taak die zij dagelijks uitvoert, kun je niet elke dag na ze staan. Je moet vooraf nadenken over de randgevallen. Wat als de klant boos is, wat als de data ontbreekt, wat als er misschien twee geldige opties zijn. Bij een AI-agent moet je precies hetzelfde doen. Je moet anticiperen op situaties die je misschien niet helemaal van tevoren kent. Je moet beslisregels formuleren die stand houden zonder jouw tussenkomst. Je moet grenzen stellen die voorkomen dat de agent iets doet wat niet de bedoeling is. Juist in mijn boek, doeltreffend met AI agents, beschrijf ik dit als grootste valuil voor agents. Je test niet alleen of de agent doet wat je verwacht, maar je moet ook testen of de agent alleen doet wat toegestaan is. En dat onderscheid is precies wat goede leiders ook maken. Ze definiëren niet alleen het doel. Hier ze definiëren ook de grenzen. Prompting is oefenen voor communicatie, maar het bouwen van agents, dat is oefenen voor het delegeren. Voor het loslaten van controle terwijl je toch verantwoordelijk blijft voor het resultaat. En net als bij echte medewerkers loont het om naar elke interactie even te reflecteren. Wat werkte, wat werd verkeerd begrepen, hoe had ik mijn instructie duidelijker kunnen maken. Die gewoonte van reflectie is misschien wel de belangrijkste leiderschapsvaardigheid die je ontwikkelt. Als ik het concreet maak, zijn er drie vaardigheden die je traint door AI-agents aan te sturen. De eerste is strategisch denken. Een agent dwingt je om vage ambities te vertalen naar concrete doelen. Verbeterde klanttevredenheid, is geen instructie waar een agent iets meer kan. Je moet nadenken: wat betekent verbetering? Hoe meet ik succes? Welke stappen leiden daar naartoe? Dat denkwerk moet je sowieso doen als leider. Maar bij mensen kun je wegkomen met vaagheid. Agent houd je eerlijk. De tweede is communicatie. Dat hebben we eigenlijk al besproken. Precieze ondubbelzinnige taal, geen aannames, geen impliciete verwachtingen. Wat je bij een agent leert, is precies de helderheid die je nodig hebt om mensen goed aan te sturen. En de derde is coaching. Bij een agent review je de output, geef je correcties en probeer je opnieuw. Dat is precies de cyclus van feedback geven die je ook met medewerkers doorloopt. Het verschil is dat een agent niet defensief wordt. Je kunt oefenen met scherpe directe feedback zonder de relationele spanning. En die vaardigheid, het helder benoemen, wat goed ging en wat beter moet, neem je dan mee naar je echte gesprekken. Maar goed, hier moet ik natuurlijk wel een kanttekening maken, want er is een valkuil. Als je mensen gaat aansturen zoals je AI aanstuurt, dat wordt denk ik wel ervaren als kil. Kijk, een AI heeft geen gevoelens. Directe correctie als nee, dat is fout, doe dit, werkt prima bij een taalmodel. Ik zou dat niet zo snel doen bij een collega om het op die manier te brengen. Dus de vaardigheid die je met prompting en agent ontwikkelt, is cognitieve helderheid. Dus weten wat je wilt. Dat is de helft van goed leiderschap. De andere helft is natuurlijk gewoon emotionele intelligentie, weten hoe je het brengt en dat moet je ergens anders leren. Agents hebben geen empathie nodig maar de organisatie om die agents heen wel. Laten we het even samenvatten. Prompting is dus niet alleen technische vaardigheid. Het is eigenlijk een communicatievaardigheid. Het bouwen van AI agents is een delegatie. Delegeringsvaardigheid zou het kunnen noemen. Beide zijn wat mij betreft vormen van leiderschap. Elke keer dat je een prompt schrijft, hoef je helder te denken. Elke keer dat je een agent bouwt, hoef je vooruit te denken. Je leert expliciete formuleren, structuur scheppen en grenzen stellen. En die vaardigheid kan je dan weer meenemen naar je volgende e-mail, je vergadering, je volgende feedbackgesprek. Wil je hier nou meer over weten? Beluister dan ook eens onze aflevering AI maakt me sneller. Kritische denken maakt me beter. Je vindt de link in de show notes. En als je nooit een aflevering wilt missen, volg dan ons in je favoriete podcast app. Bedenk altijd natuurlijk, AI is niet de oplossing voor elk probleem, maar onmisbaar waar het past.